Oh hoe verleidelijk en geaccepteerd is het om in de pauze van een meeting direct je telefoon tevoorschijn te halen. Kunnen we nou echt geen moment niet zonder die verslavende apparaatjes?
Shotje dopamine
Laatst interviewde ik Annemie Webers over gestresste groepen en hoe je daar als facilitator mee om kunt gaan. Ze vertelde me dat de smartphone nou niet bepaald bijdraagt aan het ontstressen en aandacht voor het hier en nu in een bijeenkomst.
Natuurlijk is het fijn om even te ontsnappen aan de meeting. En langs je socials te scrollen. Je voor een moment verbonden voelen met de buitenwereld. En te genieten van dat verslavende shotje dopamine. En dat terwijl je fysiek op een plek bent waar je ook mentaal voor de volle honderd procent hoort te zijn. In jouw belang en het belang van de groep.
Annemie vertelde me ook dat ze deelnemers altijd uitnodigt om de telefoons ook in de pauzes met rust te laten. Ik besloot dat bij mijn volgende training te gaan doen. Dat was afgelopen maandag.
Ik gun je volledige aandacht
Dus zei ik bij de check-in tegen de deelnemers:
"Ik gun jullie een leerzame training, met volledige aandacht voor de training en elkaar. Dus mag ik jullie uitnodigen om ook in de pauzes de telefoon in de tas te laten?"
"Wel fijn!", zei een deelnemer direct. Iedereen ging erin mee. Het voelde als een experiment.
In de loop van de dag was niemand - op een enkele uitzondering na - in de pauzes bezig met zijn telefoon. Zelfs niet tijdens de lunch. Totaal anders dan ik gewend was bij de trainingen en workshops, waar ik zelf ook regelmatig in mijn iPhone dook.
Zelf bleef ik dus ook van dat ding af en het voelde als een bevrijding. Ik had meer rust in mijn hoofd en kon me volledig richten op het hier en nu, mijn deelnemers en wat ik te doen had als trainer.
Toestemming om niet bereikbaar te zijn
Het wende ook snel, ik kon de neiging dat ding erbij te pakken vrij eenvoudig laten varen. Ook voelde het als een soort van toestemming om niet bereikbaar te zijn. Om in de pauzes echt rust te nemen. Even voor je uit te staren. Echt tijd te nemen voor persoonlijke reflectie. En voor elkaar..
Ik zag ook dat de deelnemers meer dan anders aandacht voor elkaar hadden. Stonden meer met elkaar te kletsen. Ik vond het heerlijk.
De winst van de telefoonvrije pauze
Na deze ervaring raadpleegde ik AI met de vraag wat de voordelen zijn van telefoonvrije pauzes. Ik weet het, open deuren, maar toch!
🤝 Versterken van relaties en netwerken: Face-to-face interacties, zoals praten tijdens de koffiepauze, bouwen sneller vertrouwen op en creëren sterkere banden.
💬 Betere informele uitwisseling: Het biedt de gelegenheid voor "weak ties" (vage kennissen of nieuwe contacten), wat waardevol kan zijn voor het verkrijgen van nieuwe informatie en kansen.
💡Verhoogde concentratie en creativiteit: Een "offline" pauze helpt je hersenen te rusten en herstellen. Dit verbetert de concentratie en creativiteit na de pauze, in tegenstelling tot multitasken met een telefoon.
👬Verbeterde groepsdynamiek: Als deelnemers hun telefoon wegleggen, is er meer sociale interactie, wat de sfeer en samenwerking ten goede komt.
😀 Onverwachte inzichten: Informele gesprekken leiden vaak tot het delen van ervaringen en het ontstaan van nieuwe ideeën die niet in de formele agenda stonden.
🥱 Minder mentale vermoeidheid: Constant "verbonden" zijn zorgt voor cognitieve overbelasting. Door pauzes te nemen van schermen verminder je stress en geef je je brein de nodige rust.
Dus breek ik een lans voor de telefoonvrije pauze. Doe je mee?
Wat kun je doen?
Doe dit bij je volgende meeting. En houd dit vol. Je ziet wat het oplevert.
Meer manieren voor focus en kwaliteit van je meetings leer je bij onze trainingen.
Beluister de podcast met Annemie in De Facilitator Podcast
Lees dit boek over concentratie in tijden van afleiding met meer achtergronden. Een aanrader.
